Architektura

Austria to kraj, który zachwyci miłośników architektury. Wspaniałe barokowe rezydencje pałacowe, renesansowe zamki i średniowieczne twierdze sytuowane w romantycznym krajobrazie zielonych wzgórz, owiane legendą ruiny zamków, miasta i miasteczka, których początki sięgają jeszcze czasów celtyckich – wszystko to tworzy prawdziwie fascynujący obraz .
Niewątpliwie stylem dominującym na obszarze tego kraju jest, podobnie jak w Polsce, barok. Inaczej jednak niż u nas w Austrii najokazalsze budowle tworzone w tym okresie to nie kościoły lecz najzupełniej świeckie pałace. Odzwierciedlały one potęgę i trwałość panującego rodu cesarskiego. W samym Wiedniu znajdziemy trzy takie rezydencje: pałac SchĂśnbrunn , Hofburg oraz Belweder. Najbardziej znaną z nich jest pałac SchĂśnbrunn. Budowę jego zakończono w XVIII wieku, projekt jest dziełem Johanna Bernharda Fischera von Erlacha – czołowego austriackiego architekta barokowego, który nauki pobierał u samego Berniniego. Jego dziełem jest także jeden z najpiękniejszych barokowych kościołów Europy, znajdujący się również w Wiedniu, kościół Karola Boromeusza. Budowle świeckie zachowały to, co charakterystyczne dla architektury tej epoki, a więc monumentalizm i przepych i dekoracyjność. Nie jest to wprawdzie dekoracyjność tak przytłaczająca jak w przypadku kościołów, jednakże i tu bez trudu ją dostrzegamy, będą to zatem fasady w wielkim porządku, czyli z kolumnami bądź filarami przechodzącymi przez kondygnacje, zwieńczone balustradą z ustawionymi na niej rzeźbami, ze zwielokrotnionymi gzymsami i dekoracyjnie obramowanymi oknami i wreszcie ze wspaniałymi, niezwykle wzmacniającymi reprezentacyjność schodami. Taki jest pałac SchĂśnbrunn, ale podobne do niego są Hofburg – siedziba rodowa Habsburgów, powstały jeszcze w XIII wieku, ale wielokrotnie przebudowywany – w obecnym kształcie zdominowany przez stylistykę barokowo- klasycystyczną oraz Belweder – barokowy pałac księcia Eugeniusza Sabaudzkiego. Tym co dodatkowo łączy te pałce jest posiadanie przez nich rozległych dziedzińców z przodu oraz imponujących francuskich ogrodu na tyłach rezydencji.
Należy jednak pamiętać, że architektura tego kraju to nie tylko barokowe pałace i kościoły, ale także renesansowe zamki, zachowane w idealnym stanie jak na przykład Schallaburg – najpiękniejszy z nich, posiadający zachwycający dziedziniec arkadowy z bogatymi zdobieniami ceramicznymi. Obok niego pojęcie o kulturze rycerskiej tamtego okresu dać nam mogą zamki Greillenstein i Rosenburg z dziedzińcami turniejowymi. Na tym ostatnim dodatkową atrakcją są pokazy ptaków drapieżnych: sokołów, orłów i sów. Wszystkie te zamki doskonale komponują się z zapierającymi dech w piersiach krajobrazami Dolnej Austrii. Tutaj też znajdziemy zamek zupełnie inny: romantyczny Grafenegg z angielskim ogrodem.
Niewątpliwie godne uwagi są gotyckie katedry i kościoły, których wiele znajdziemy na całym obszarze tego kraju. Najbardziej reprezentatywna jest rzecz jasna katedra świętego Szczepana w Wiedniu, której wieża góruje nad miastem. Jest to typowy kościół halowy – wszystkie nawy są tej samej wysokości, pokryty jest dachem z glazurowanych płytek. Uwagę przyciągają misterne zdobienia, których nagromadzenie charakterystyczne jest dla schyłkowego okresu gotyku.

Historia Austrii

Mniej więcej 500 lat przed naszą erą tereny współczesnej Austrii zasiedlali Celtowie. W 15 roku przed naszą erą zostali oni podbici prze Rzymian. Były to jednak rubież Imperium i wpływy rzymskie nie zaznaczyły się tam tak silnie, jak choćby we Francji. W IX wieku Austria była częścią państwa Karola Wielkiego, jako Marchia Wschodnia (ostmark). Nazwa ta przylgnęła już do tego kraju, którego nazwa (Osterreich) oznacza właśnie wschodnie państwo. W 1276 roku pierwszy z Habsburgów zasiadł na austriackim tronie. Dynastia ta panowała aż do 1916 roku. Habsburgowie szybko poszerzali zakres swojego panowania. Franche – Comte, Niderlandy, Hiszpania – oto zdobycze następnych stuleci. Ten monolit rozpada się na dwie części w 1556. Karol V abdykując dzieli imperium na dwie części – hiszpańską i austriacką.
Austria zagrożona była od południa przez Imperium Osmańskie. Oba państwa zainteresowane były podporządkowaniem sobie Bałkanów, Turcy wiedzieli, że pokonanie Austrii sprawi, iż będą mogli swobodnie podporządkowywać sobie nowe europejskie terytoria. Do starcia decydującego doszło w 1683. Wojska Tureckie obległy stolicę kraju – Wiedeń. Dzięki odsieczy polskiego króla – Jana III Sobieskiego atak został odparty, a Turcja przestała stanowić realne zagrożenie.
Austria wykorzystała zwycięstwo należycie. Następne lata to okres wzrastania potęgi państwa austriackiego. Mimo przegranej trwającej w latach 1740 – 1763 wojny z Prusami o Śląsk, Austria poszerza swoje granice. W 1772, w wyniku rozbiorów, w granicach Austrii znajduje się Galicja. W 1775 Austria przyłącza Bukowinę. Państwo austriackie wzmacnia się też wewnętrznie. Reformy Marii Teresy i Józefa II ograniczają wpływy kościoła i szlachty. Zreformowana zostaje też armia, edukacja ( staje się bardziej powszechna) i sądownictwo. W 1792 Austria zaczyna prowadzić wojny z rewolucyjną Francją. W 1804 Austria staje się Cesarstwem Austriackim. Wojny napoleońskie osłabiają nieco Francję. Traci ona prymat w Rzeszy Niemieckiej. Kongres Wiedeński ustanowił w dodatku utratę przez Austrię ziem III rozbioru Polski. Jednak w zamian za to Austria zyskała Dalmację, Słowenię i Wenecję, stanęła też na czele Związku Niemieckiego. Z przejściowych kłopotów wyszła zatem obronna ręką.
W 1846 częścią Austrii, po nieudanym powstaniu stała się Rzeczypospolita Krakowska.
W 1848 roku na tron wstępuje Franciszek Józef. Mający wtedy osiemnaście lat monarcha będzie władał Austrią aż do swojej śmierci, w 1916. W tym też roku miała miejsce Wiosna Ludów, oznaczająca dla Austrii okres niepokojów wewnętrznych. Na Węgrzech wybucha powstanie, krwawo stłumione przy udziale wojsk rosyjskich. Państwo zmienia się dopiero po przegranej wojnie z Prusami w 1867. Dochodzi wtedy do demokratyzacji stosunków – powstają Austro – Węgry, mniejszości narodowe ( w tym Polacy) dostają dosyć duże jak na owe czasy prawa, między innymi do przedstawicieli w parlamencie, następuje też zelżenie cenzury.
Od 1878 Austria okupuje Bośnię i Hercegowinę, anektowaną z resztą przez Austrię w 1908. Zaangażowanie na Bałkanach prowadzi do zwiększenia napięć między Austrią i Rosją.
W 1914 roku wybucha pierwsza wojna światowa. Austria staje po stronie Niemiec. Mimo sukcesów na froncie wschodnim ( wojska austriackie zajmują między innymi tereny Królestwa Polskiego) Austro – Węgry wojnę przegrywają. Imperium rozpada się na szereg państw narodowych, kończy się też epoka cesarstwa – w 1918 Austria przekształca się w republikę.
Już od wczesnych lat dwudziestych część sił politycznych dążyła do połączenia z Niemcami. Na razie przeważali jednak zwolennicy niepodległości Austrii. W 1938 roku doszło w końcu do Anschlussu. Austria stała się częścią III Rzeszy. Wojnę tę Austria razem z Niemacmi przegrywa, zostaje podzielona na strefy okupacyjne. W 1955 roku ostatni żołnierz radziecki opuszcza granice Austrii. Od tego tez roku przedstawiciele Austrii zasiadają w Radzie Europy.